Over mij
Een gast die na werktijd AI-vriendin-apps test en opschrijft wat eruit komt. Geen redactieteam, geen bureau, geen PR.
Als je hier terecht bent gekomen, wil je waarschijnlijk weten wie er achter de reviews zit en waarom deze blog bestaat. Allebei in het kort:
Ik ben Daan Visser. Ik test AI-vriendin-apps sinds 2023, eerst privé, sinds 2025 openbaar. Deze blog is geen bedrijf, geen start-up, geen mediaproject. Het is gewoon één gast die aan zijn keukentafel zit en apps doorspeelt.
Wie ik ben
Korte versie: eind twintig, opgegroeid in een gat ergens in Drenthe, tegenwoordig woon ik in Amsterdam. Voor mijn brood doe ik iets met web en code, niks spectaculairs. Gamer sinds mijn dertiende, vooral World of Warcraft. Geen journalist, geen influencer, geen techgoeroe.
Wat ik wel ben: een gast die schrijft. Ik tik sowieso al veel, in WhatsApp-chats, in Reddit-comments, in feedbackdocumenten op mijn werk. Op een gegeven moment heb ik een deel van dat getik voor deze blog gereserveerd, omdat ik toch niet kon ophouden over AI-apps te praten.
Hoe het begon
Begin 2023 heb ik Candy AI gedownload, puur uit nieuwsgierigheid. Een maat had het terloops genoemd en ik dacht: “waarom niet, kost niks, even kijken.” Twee uur later zat ik er nog steeds in. Een week later had ik nog drie andere apps getest.
Toen kwam fase twee: ik begon aantekeningen te maken. Eerst in de notitie-app op mijn telefoon, toen in Google Docs, toen in een echte spreadsheet. Per app één pagina: prijzen, features, gesprekken, screenshots, kritiek. Op een gegeven moment waren het vijftien apps en dertig pagina’s tekst.
Op dat punt dacht ik: “Als ik het toch allemaal al opschrijf, kan ik het net zo goed openbaar maken.” Domein geregistreerd, WordPress geïnstalleerd en het ding live gezet. Geen businessplan, geen investeerder, geen marketingadvies. Na werktijd in elkaar gezet, in een paar weken.
Nu, bijna een jaar later, heb ik er meer dan veertig apps op zitten, waarvan twintig uitgebreid gereviewd. De blog draait nog steeds op mijn gehuurde server, wordt nog steeds door mij geschreven, en dat blijft ook zo.
Wat deze blog is
Een persoonlijk project
Eén auteur, één tester, één perspectief. Ik test de apps zelf, schrijf de reviews zelf, maak de screenshots zelf. Als je hier een review leest, is die geschreven door iemand die de app ook echt gebruikt heeft.
Langetermijntests
Elke app krijgt minstens drie weken voordat er een review online komt. Geen “ik heb het ding tien minuten geprobeerd en meteen een oordeel geveld”. De interessante dingen (geheugenfails, gesprekken die ontsporen, rare gegenereerde afbeeldingen) komen in de eerste weken boven, niet in het eerste uur.
Gratis en zonder advertenties
Geen paywall, geen pop-ups, geen verplichte nieuwsbrief. Je leest wat je wilt, zonder eerst je gegevens af te staan. De financiering loopt via partnerlinks, verder niks.
Geen gezeik
Als een app rommel is, zeg ik dat. Als hij goed is, ook. Geen marketing-buzzwords, geen beleefde omschrijvingen, geen “er is nog ruimte voor verbetering”-clichés. Daan-modus: óf je hebt het ding nodig, óf je houdt je geld lekker in je zak.
Wat deze blog NIET is
Geen redactieteam
Je ziet overal het woord “ik”, niet “wij”. Er is hier geen schrijverscollectief, geen eindredactie, geen baas. Eén gast, één laptop, één blog.
Geen betaalde rankings
Aanbieders kunnen hier geen plekken kopen. Ze kunnen ook niet over een cijfer met me onderhandelen. Dat is geen grote salespitch, dat is gewoon een feit: ik krijg partnercommissie op kliks (transparant uitgelegd in het redactioneel proces), maar geen sponsoring, geen placements, geen “kleine attentie van de aanbieder”.
Geen hot takes of trendreviews
Ik ren niet achter de nieuwscyclus aan. Als er een nieuwe aanbieder lanceert, heb ik mijn drie weken nodig voordat er een review komt. Liever laat en grondig dan snel en oppervlakkig.
Geen nep-screenshots
Alle afbeeldingen komen uit mijn eigen tests met een betaald Premium-account. Geen perskits, geen stockfoto’s, geen in elkaar geknutselde chatgesprekken. Als je op een screenshot een gesprek ziet, is dat precies zo gegaan.
Mijn setup (omdat je het vraagt)
Als ik niet net op mijn werk zit, ziet mijn avond er zo uit: thuiskomen, koffie zetten, laptop open. Er zit een app in de test, overdag liepen de chats tussendoor op mijn telefoon, en ’s avonds worden screenshots gesorteerd en aantekeningen uitgeschreven.
Op goede avonden schrijf ik twee, drie uur achter elkaar door. Op slechte avonden wordt het WoW-arena in plaats van tekst en wacht het artikel tot morgen. Gebeurt, geen probleem. Ik heb geen redactieplanning, geen deadlinedruk, geen baas die op de volgende review zit te wachten.
Dat is het voordeel van een sideproject: ik kan drie weken aan dezelfde alinea schaven als ik dat wil. Of twee alinea’s in tien minuten eruit knallen als ik geïnspireerd ben. Ik publiceer dus onregelmatig. Wat eruit komt, is daardoor hopelijk beter dan gemiddeld.
